میدونید، مثل اینکه زنگ آخر مدرسه خورده . اونم مدرسه راهنمایی پسرونه . همه بدو بدو و با سرعت و سر و صدا تو سر و کله هم میزنن و به سمت در مدرسه میرن . اگر غفلت کنی اون وسط له و خاکی و درب و داغون میشی .

از دیروز هر کاری می کنم نمی تونم وارد وبلاگم بشم . این چند خط رو دارم می نویسم تا یه پست بذارم ببینم چه اتفاقی می افته .

دلم شور می خواهد این وقت روز ساعتی مانده به افطار رزم و بزم و مستی بی وقت می خواهد. به که گویم که دلم روزگار رفته و یاران بی غل و غش و دوستان همراه را می خواهد .

انگار همین دیروز بود که ماه رمضون شروع شده بود . چقدر برنامه برای خودم داشتم . می خواستم در مورد حس و حالم تو ماه رمضون و تاثیراتی که این ماه می تونه رو اخلاق انسان بگذاره هر شب یه مطلب بنویسم . از طر

مطمئن هستم همه حداقل دو،سه روز یک بار به مرگ فکر می کنند . چون هر چند روز یک بار یا صحنه تصادفی وحشتناک و مرگ انسانی را در خیابان های شلوغ ،زنده و مستقیم می بینند یا در فضای مجازی خبر مرگ بزرگی پخش می

امان از دیوارها از سقف ها از درهای فولادی ضد سرقت از نرده های فلزی شاخ گوزنی از حفاظ ها از قفل ها از مرزها امان از هرچیز که آدم ها را جدا می کند دور می کند از هم امان از فاصله ... از دوری و

واقعا" فکر می کنید میشه ؟ اصلا" که چی ؟ همه ریئس جمهور بشیم چیکار کنیم؟ اصلا" اگه قراره همه ریئس جمهور بشن پس کی وزیر و وکیل وکارمند و معمار و ... بشه؟ و هزارتا سوال دیگه که با دیدن این عنوان به ذهن م

چون دوست دارم دوستان همه بتونند مطالب مربوط به هشتاد میلیون ریئس جمهور رو بخونند ، سعی می کنم پست های مربوط به این موضوع رو کوتاه و مختصر بنویسم . در طول بک سال گذشته بارها در مطالب مختلفم در این وب

در این پست میخوام منظورم رو از مطالبی که تحت عنوان هشتاد میلیون ریئس جمهور می نویسم توضیح بدم . یک نفر از دوستان بلاگفایی نیز در پست قبلی همین موضوع و اینکه هدفم از نوشتن این مطالب چیست رو پرسیده بود

رئیس جمهور یعنی شهروندی که فقط برای دیگران حرف نمی زند ، بلکه حرفی را می زند که به آن عمل کرده است . به کسی نمی گوید از چراغ قرمز رد نشو یا در مصرف آب صرفه جویی کن یا خیلی نصحیت های دیگر ولی خودش هم ا

خواستم مال من باشد گفتم اسیرش می کنم خندید و رفت . خانه ام لبریز شد از سیاهی سرد شد زندگی تازه فهمیدم که خورشیدست و خورشید را امکان تسخیر نیست .

از خیابان گل نبی می خواستم وارد خیابان شریعتی بشم و مثل همیشه هیجان دیدن حسینیه ارشاد رو داشتم . هیجانی که به محض نزدیک شدن به اونجا با پژواک صدای پرط

ای کاش فقط یک شب فقط یک شب می شد خیالم راحت ،حالم خوب ،دلم دریایی، چشمان ام روشن ،مهتاب دل ام آفتابی ،آفتاب دلم مهتابی ودر  آ

چاقوی گاوکشی( 1 و2)نشسته بالای سرم و تند تند دستمال و از روی پیشونیم بر میداره و میندازه تو کاسه آب یخ و خوب می چلونه و دوباره میگذاره روی پیشونیم . ی